2004/Dec/05

ตั้งแต่จำความได้ตลอด 19 ปี กับอีก 20 กว่าวันที่ผ่านมา ป๊าของผมเป็นผู้ชาย หัวล้าน เป็นตาแก่อารมณ์ดีคนหนึ่ง ชอบแอบขึ้นค่าขนมให้ลูก ๆ เสมอ

อย่างเช่นแม่ให้ 600 บาทป๊าก็จะพยายามขอแม่เพิ่มโดยจะอ้างว่ากลัวลูกจะใช้ไม่พอ ทั้งที่เราไม่เคยขอเพิ่มเลย ทำให้เราก็ได้เงินเพิ่มทุกอาทิตย์ เป็น 650 บ้างล่ะ

อีกอย่างคือเวลาป๊าไปขายของ ต่างจังหวัด ก็จะหอบเอาลูก ๆ ไปเที่ยวด้วยทำให้เมื่อก่อนเราได้ไปเที่ยวไปในที่ต่าง ๆ บ่อยมาก

แต่ป๊าชอบสูบบุหรี่ แล้วก็กินเหล้าเพราะแกเป็นหนุ่มสังคม ทำให้สุขภาพของป๊าไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่ เคยมีเหตุการณ์นึงที่เกิดก่อนเราเกิด ป๊าไปเที่ยวฮ่องกงกับบริษัท อยู่ ๆ ป๊าเกิดปวดท้องอย่างมากจนต้องส่งกลับประเทศไทย นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ที่บ้านรู้ว่าป๊าเป็นมะเร็ง

หลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้ป๊าต้องเข้ารักษาตัวและต้องเลิกบุหรี่ ป๊าก็รักษาตัวมาตลอดจนกระทั่ง ไม่ต้องไปหาหมอแล้ว แต่ว่าหมอตรวจพบว่าป๊าเป็นเบาหวานเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งโรค

เหตุก็ดำเนินไปอย่างปกติเรื่อย ๆ จนกระทั่งพี่ชายของผมไปทำให้ผู้หญิงท้อง หลังจากนั้นอีก 2 สัปดาห์ ป๊าโดนลูกน้องที่บริษัทโกงเงินไป 50000 กว่าบาท (ป๊าเป็นเซลล์แมนครับ เวลาออกไปขายของที่บริษัท เขาให้ไปกัน 2 คน) ทำให้ป๊าสูบบุหรี่จัดขึ้น เครียดมากกว่าเดิม ทำให้มิ้วเห็นหน้าที่มีรอยยิ้มของป๊าน้อยลง บวกกับป๊ามีอาการปวดหัวเป็นระยะ ๆ แต่ที่บ้านก็ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งหลังตรุษจีนป๊าปวดหัวมากจนทนไม่ไหว จนต้องพาเข้าโรงพยาบาล ที่บ้านเลยส่งเข้าโรงพยาบาลหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ( ตรงโรงบาลยศเสเก่า ) หมอเอ๊กซ์เรย์หมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไรแต่อยากให้นอนโรงพยาบาลดูอาการก่อน ( ซึ่งตอนนั้นทางบ้านก็เริ่มคิดว่าป๊าน่าจะเป็นอะไรมากกว่านั้น) ก็เลยย้ายโรงพยาบาลอีกครั้งคราวนี้ก็เลยย้ายไปโรงพยาบาลธนบุรีเพราะในตอนนั้นพวกเราไม่ไว้ใจโรงพยาบาลรัฐแล้ว ( ยอมเสียตังค์เยอะเพื่อรักษาป๊าให้หายดีกว่า )แล้วอีกอย่างนึงคือญาติป๊าเคยมารักษาที่โรงพยาบาลนี้แล้ว และรู้จักหมอเฉพาะด้านด้วย พอมาถึงเข้าห้องไอซียู ระหว่างนั้นเราก็ได้แต่ภาวนาว่าป๊าต้องไม่เป็นอะไร จนกระทั่งหมอออกมาบอกว่ามาส่งหมอช้าไปแล้วเพราะตอนนี้ร่างกายของป๊าซีกขวาจะใช้การไม่ได้อีกแล้ว ก็ยังดีครับดีกว่าที่จะต้องเสียป๊าไป หลังจากผ่าตัดเสร็จแล้ว พอป๊าฟื้นมาเราได้พบกับป๊าคนใหม่ เพราะป๊าคนนี้พูดไม่ได้ บอกอะไรไม่ได้เลย ทำตัวเหมือนเด็ก ก็ได้แต่ทำกายภาพเพื่อให้ป๊าอย่างน้อยช่วยตัวเองได้ก็ยังดี

จนมาถึงตอนนี้ป๊าพูดได้แล้วครับ ถึงแม้จะพูดได้น้อยคำ และบางทีอาจจะไม่รู้เรื่อง ส่วนแขนขวาและขาขวาของป๊านั้นขาสามารถเดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้า ส่วนแขนก็พอขยับได้นิดหน่อย

หมอบอกว่าป๊าจะอยู่กับพวกเราได้ไม่นาน ตอนนี้มิ้วก็เลยพยายามทำดีกับป๊าในทุก ๆ วัน มิ้วรักป๊าครับ

ปล.มีสิ่งนึงที่ป๊าไม่เคยเปลี่ยนจากตอนนั้นถึงตอนนี้คือขี้งอนมาก เมื่อไหร่จะเลิกงอนครับ

ปล.2 วันนี้วันพ่อเลิกฆ่าคนยิงคนได้ไหมอ่ะ

แก้ไขเมื่อ 5/12/2547 15:47:56

Comment

Comment:

Tweet


อ่านแล้วน้ำตาไหลครับ ..
เข้มแข็งเข้าไว้นะ
#7 by toey At 2005-05-06 16:38,
Be yours, cheer my dear brother!
#6 by Aum http://diary.teeinter.com/aum (61.91.189.235) At 2004-12-08 17:28,
มิ้ว สู้ว้อย...
#5 by T-rex (61.90.89.31) At 2004-12-06 15:48,
อืมม..
เป็นอะไรที่...
ถึงแม้เราจะร้อยเรียงคำพูดออกมาไม่เก่งเท่าไหร่นะ

แต่เราก็อยากจะภาวนาให้พ่อของมิ้วอยู่กับมิ้วไปได้อีกนานๆนะ

มิ้วด้วย รักษาสุขภาพด้วยล่ะ อย่านอนดึกนะจ้ะ
เดี๋ยวจะกลายเป็นหมีแพนด้า อย่าง อิช้านน ^^

ลันล้า~~~~~
#4 by เมย์ ซาดาโกะ (61.90.14.54) At 2004-12-06 14:17,
น้องมิ้ว..เข้มแข็ง..ดูแลป๊าดีๆ...ดูแลตัวเองดีๆ...นะ
#3 by พี่ส้ม (203.170.234.8) At 2004-12-05 16:59,
อ่านแล้วรู้สึกเศร้ามากครับ

ทำให้รู้สึกว่า เรายังโชคดีมากที่พ่อเรายังสามารถพูดคุยกับเราได้อย่างปกติ

ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ทั้งคุณพ่อของมิ้วแล้วมิ้วต่อสู้ต่อไปนะครับ
#2 by Seven Gods of Pirates At 2004-12-05 15:50,
เจิมของตะเองหน่อยดีกว่า
#1 by mamilk At 2004-12-05 15:49,